One Last Sunset

One Last Sunset was de naam van onze band, ontstaan uit een poging om mee te doen met het Vrij Podium, die georganiseerd werd op de middelbare school, wat we dan uiteindelijk niet gedaan hebben. Maar we bleven spelen voor ‘de leute’ met in het achterhoofd om ooit misschien een keer beginnen op te treden. Aanvankelijk met het Vrij Podium-groepje ging ik bassist zijn, maar ik zat constant de tekst mee te zingen tijdens de repetities en werkt maar tot 2e zanger gebombardeerd.

In het begin speelden we ‘metal in general’ maar metal was het in feite niet… Na ‘problemen’ met de drummer( hij was nog maar juist beginnen spelen) heeft het een eind plat gelegen. dit probleem hebben we enkele keren gehad en bij iedere nieuwe drummer kwam het genre gerichter en harder. Na metal in general speelden we een mengelmoes van metal, hardcore en zelfs rap we wisten het dus nog altijd niet.

Bij een nieuw projectje met de gitarist werd er gemikt op het genre vergelijkbaar met All Shall Perish dit marcheerde goed en de band (wat er van over bleef)werd terug opgetrommeld. Toen werden onze beste liedjes gemaakt maar terug was er het probleem van de drummer. We hadden er namelijk geen. Veel later vonden we dan terug een beginnerdrummer maar die vlug meekon. Bij hem is het voor enige tijd goed gedaan maar toen de gitarist een nieuw richting koos, was het gedaan met de pret. Er werd belooft om na de studies verder te doen maar iedereen wist dat het verhaaltje ten einde was…

Dinosauriërs

Als kind was ik gefascineerd door dinosauriërs, ik kon er niet genoeg van krijgen. Iedere maand had ik een nieuwe stapel boeken over dinosauriërs mee uit de bibliotheek. Ik probeerde alles over ze te weten te geraken en tekende de dino’s zelf en de skeletten en dergelijke over. Ik wou toen uiteraard paleontoloog worden en Jurassic Park hielp wel in het verheerlijken van die job.

Tekenschool

Wat vast en zeker enige invloed op mij moet gehad hebben, is de fameuze tekenschool! Iedere zaterdagochtend was ik van de partij!(is voor 1 jaar eens ‘s namiddag’s doorgegaan maar daar vallen we toch niet over zeker?)

Vaak hadden we daar gekke projecten waar we enige tijd aan werkten. Zo hadden we een bananenfabriek met een half pinguïn, half mens als mascotte en een heuse huisstijl! Het zag er vaak zeer chiquita-achtig uit, maar wij waren eerder, alleszins onze mascotte…

Gelijktijdig waren de meisjes bezig met de agressie-doos als mijn geheugen mij niet in de steek laat. Het concept was simpel: als je even je agressie wou laten botvieren, moest je een willekeurige verfborstel en idem kleur kiezen en je volledig los laten gaan. Het liefst met enkelen in de doos.

Wie mij het meest van de leerkrachten bij gebleven is natuurlijk Nicolas. Altijd een kopje zwarte koffie in de ene hand, andere hand in zijn grijze stoppelbaard en de legendarische ‘zin’ wanneer hij je werk kwam bekijken; ja, ja, ja…
Daarna kwam dan zijn filosofische kijk op wat je daar juist gedaan of niet gedaan had.
Hij ging meestal ook volledig op in onze projecten, zo was er ergens iets over een doughnut tijdens een uitstap op de Ieperse vestingen en plots was alles een doughnut.
Zijn verhaal over de oorsprong van de doughnut was ook hilarisch; Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er een soldaat op zijn gemak een koekje aan het eten… Toen een verdwaalde kogel het koekje middendoor doorboorde vlak voordat de soldaat er een beet van wou nemen. De soldaat riep (in een soort eureka-moment) Do-nut!

Tentoonstellingen waren met hem altijd geniaal. Iedere installatie kreeg dankzij hem een andere(meestal betere) dimensie.

Metal/Hardcore

Graspop anno 2005. Mijn eerste echte ontmoeting met het fenomeen metal. Toen afgezakt naar Dessel om System of a Down en Slipknot vooral live aan het werk te zien. Met zwaardere werk was ik niet bekend, heb toen vaak grote ogen getrokken wanneer ik mijn eerste deathmetalbands voorgeschoteld kreeg. Wat mij toen fascineerde was hoe hun manier van ‘zingen’ iets met je doet. ‘Spine-chilling’ kan het niet beter omschrijven. Goed of mooi vond ik het toen niet maar ik werd er wel door gefascineerd. Later werd ik extremer in mijn metal-smaak en als ik toen terug keek naar die affiche besefte ik hoeveel goeie bands ik toen gemist heb. Nu nog altijd het geval maar terug weer andere bands.

Later dat jaar was mijn eerste confrontatie met hardcore op een optreden van lokale bands. Wist toen totaal het verschil niet tussen metal en hardcore en vond er niet zoveel aan. Ik vond het hier effectief roepen ipv ‘grunten’(cfr. Deathmetal). Later ontdekte ik de muzikaliteit in het genre in de mix tussen metal en hardcore –> metalcore. Nu heeft metalcore voor mij een slechte connotatie: een afkooksel van de fameuze Gothenburg-riff + onoriginele breakdowns. Jongste toevoegsel aan het cliché van metalcore zijn de gekopieerde downgetunede riffs van Meshuggah.

Nu staan de meeste bands van dit genre niet in mijn afspeellijst, al kunnen er enkele mij nog bekoren. Hier 1 band die per cd iets compleet nieuws deed, maar hen zelf bleef. Hier een lied uit hun vroeger repertoire live-opgenomen door mijzelf enkele jaren geleden.

Hun laatste plaat “Awaken the Dreamers” brengt voor mij de ultieme mix tussen (death)metal en hardcore. Breakdowns zijn duidelijk aanwezig, maar zijn niet het doel.

All Shall Perish – Never Again

Instrumentaal intermezzo met solo van gastgitarist Rusty Cooley(mij eerlijk gezegd nog altijd niet bekend, maar hij kan zeker spelen…):

All Shall Perish – From So Far Away

Net zoals bij Mastodon vertelt iedere cd van All Shall Perish een verhaal. Niet in de zin dat het rond een heel concept draait, maar muzikaal gezien. Dit is iets wat ik niet zo meteen vind bij andere metal/hardcore bands.

Drommels, drommels en nog eens drommels!

Educatief, spanning, humor en een ‘soundtrack’ die je bij blijft. Ik heb het natuurlijk over Bassie en Adriaan! Als kind keek ik altijd naar de knotsgekke avonturen van de acrobaat en de clown. Vooral hun reis doorheen de Verenigde Staten van Amerika vond ik fantastisch.

Hieronder krijgt de baron eigenlijk zijn zin.

Bon Iver/ Take Away Shows

Ik hou van Bon Iver. Justin Vernon’s zijn bijna bovennatuurlijke falsetstem is een volwaardig instrument en zonder dit ‘instrument’ zou Bon Iver niet Bon Iver zijn.

Bon Iver – Beach Baby

Volgend liedje is helaas geassocieerd met de tweede twilightfilm aangezien het er de soundtrack voor was…
Desondanks blijft het een prachtig lied.

Bon Iver & St. Vincent – Rosyln

Dankzij Bon Iver heb ik de ‘Take Away Shows’ van Vincent Moon leren kennen. Simpel concept maar hier zie je bands in hun puurste vorm. Naast de video’s hieronder zijn er nog zo veel meer. Te veel om te bekijken eigenlijk. Seasick Steve zit met z’n draagbaar versterkertje onder de eifeltoren voor 3 man te spelen, Mumford & Sons zingt een Franse versie van Awake My Soul, Fleet Foxes zingt nog eens als engelen…

http://www.blogotheque.net/

Delta

Deze meneer heeft mij veel mosterd bezorgd.